رزماری: رزماری ( اکلیل کوهی ) با طبیعت گرم و خشک، از خانواده نعناعیان، خانواده ای با طبیعت گرم. گیاهی چند ساله به صورت درختچه ای معطر که ارتفاع رشد آن به 2 متر می رسد با برگ هایی باریک و سوزنی شکل و همیشه سبز، از برگ کاج بسیار کوتاهتر و ضخیم تر، در بهار و تابستان برداشت می شود، بومی سواحل مدیترانه است، به این جهت آن را شبنم دریا یا همان رزماری می نامند. جالب اینجاست با آب و هوای کشورمان بسیار سازگار است، آفتاب گرم را به راحتی تحمل می کند، رزماری از دیر زمان مورد توجه بوده است، وجود نقاشی از این گیاه در عهد مصر باستان، شاهدی است بر این ادعا، یونانیان نشان عشق می دانستد و در زمان حضور در جلسات امتحان برای تقویت حافظه به دور سر می بستند، در مراسم عروسی به علامت وفاداری بوده است به همین علت رزماری را در دسته گل جای می دادند، در ایتالیا آن را مقدس و باعث افزایش پیوندهای معنوی در عشق می شمارند. رزماری گیاهی است که قطعا در پارک ها در افق نگاهتان بوده است که نا آشنا از کنارش عبور کرده اید. مغرب زمین، رزماری را چون جین سینگ مشرق زمین نیرو بخش می داند. حتی در مجارستان ملکه، سلامتی خویش را از این گیاه دانسته است و به آن آب ملکه مجارستان می گویند، در قرن 15 شاخه ها ی اکلیل را در خانه می سوزاندند تا از طاعون رهائی یابند، فرانسوی ها برای ضد عفونی بیمارستان ها در جنگ دوم جهانی از برگ سوخته آن استفاده می کردند. رزماری دارای یک تا دو درصد اسانس بوده که به خواص آن اشاره می شود. 2 تا 5 گرم خرد شده برگ گیاه و سرشاخه گل را با یک لیوان آب جوش مخلوط کرده و بعد از یک ربع، صاف کرده و با عسل شیرین کرده، روزی یک یا دو بار میل می کنیم، یک چای خوش عطر با معجونی از خواص.